مردم روسيه قرن ها از حكومت خودكامه تزاري در رنج بودند. در سال 1881 و در دوره حكومت تزار الكساندر دوم، تا حدودي به خواسته هاي خود رسيدند هرچند بعد از آن جانشينان تزار  باز هم به خودكامگي خود ادامه دادند. در 1905 بين روسيه و ژاپن جنگي درگرفت كه به شكست روسيه انجاميد.  اين شكست آتش خشم انقلابيون رابيش از پيش برافروخت. نيكولاي دوم براي آرام كردن مردم منشوري به نام بيانيه اكتبر صادر كرد كه به وسيله آن برگزاري انتخابات براي دوما امكان پذير شد. طبق اين منشور از آن پس تمامي قوانين بايد مورد تاييد دوما قرار مي گرفت.

      نيكولاي دوم اندكي پس از آرام گرفتن معترضان دوباره سياست هاي خودكامه خود را از سر گرفت. در خلال جنگ جهاني اول اعتراضات دوباره شدت گرفت. حكومت توانايي اداره درست كشور را نداشت و همين سبب چند اعتصاب كارگري شد. در ميدان جنگ سربازان مدام شكست مي خوردند. تلفات روسيه در جنگ وحشتناك بود. 1.5 ميليون نفر كشته ، 5 ميليون تن مجروح و 2 ميليون تن  اسير ، مردم روسيه را به شدت خشمگين كرده بود. دوما به برنامه هاي دولت اعتراض داشت و نيكولا توجهي نمي كرد تا اينكه دوما را منحل كرد؛ هرچند جلسات دوما همچنان ادامه پيدا كرد. وقتي نيكولا ارتش را براي سركوب مخالفان فرستاد ارتش هم به صف مردم پيوست و اين بود كه اعتراضات در كشور شدت گرفت.

    آلمان كه از پيروزي در جبهه شرقي و غربي ناتوان ماند تلاش كرد كه گروهي از انقلابيون سوسياليست روسي را كه در تبعيد بودند ( بلشويك ها ) كمك كند تا به روسيه بازگردند. رهبر بلشويك ها ولاديمير اليانوف بود كه به نام لنين معروف شد. آلمانيها اميد بسياري به بلشويكها داشتند كه در روسيه ناآرامي ايجاد كرده و حمايت هاي دولت از سربازان خط مقدم را كاهش دهند. نهايتا آلمان ها بلشويك ها را از خاك سويس و سوئد به روسيه رساند. 

      لنين خواهان تشكيل حزبي منضبط و متشكل از انقلابيون بود. اين حزب براي واژگوني حكومت تزاري تلاش مي كرد و قرار بود بعد از سرنگوني حكومت تزاري امور كشور را در دست گيرد. لنين براي جلب رضايت مردم به كشاورزان قول واگذاري زمين را داد . شعار بلشويكها صلح ، زمين ، نان بود كه مورد توجه مردم قرار گرفت. حزب لنين به سرعت در روسيه قدرت گرفت . شوراي پتروگراد انديشه هاي لنين را پذيرفت. اين شورا را كارگران عمده كارخانه هاي پتروگراد تشكيل مي دادند ؛ بعدا اين شورا به لنينگراد تغيير نام داد و اعضاي آن عضو بلشويك شدند.                                                                         

      در مارس 1917 يكي از واحد هاي نظامي مستقر در سن پترزبورگ سر به شورش برداشت. مخالفان تزار در 12 مارس حكومتي موقت تشكيل دادند و سه روز بعد نيكولا از سلطنت خلع شد. در 1918 انقلابيون او ، همسر و فرزندانش را اعدام كردند.     

      كرنسكي در راس حكومت موقت بود. حكومت او قدرت چنداني نداشت . گروه گروه سربازان جبهه هاي جنگ را رها مي كردند و براي مطالبه حق خود بازمي گشتند. كارگران هم به اعتصاب خود ادامه مي دادند. لنين گروهي به نام گارد هاي سرخ از كارگران كارخانه هاي پتروگراد و مسكو برگزيد و در 6 نوامبر 1917 به كاخ زمستاني پتروگراد حمله كردند و حكومت موقت سرنگون شد. اين قيام به انقلاب اكتبر معروف شد.

      لنين با جنگ مخالف بود پس ميدان جنگ را خالي كرد. در 1918 بر سر معاهده برست – ليتوفسك بانيروهاي محور مذاكره كرد. روسيه لهستان ، استوني ، لاتويا ، ليتواني ، فنلاند و اوكراين را تسليم كرد. روس ها قبول كردند به تركان عثماني زمين و غرامت بپردازند. بهاي صلح لنين از دست دادن 34 درصد جمعيت و 32 درصد از بهترين زمين هاي كشاورزي روسيه بود. او اين تحقير را پذيرفت چون اعتقاد داشت كه انقلاب او جهاني خواهد شد. 

     در ژوئيه 1918 ، لنين قانون اساسي شورايي را براي روسيه اعلام كرد و نام حزب را به حزب كمونيست تغيير داد. همه احزاب رقيب را غير قانوني اعلام و پايتخت را به مسكو بازگرداند. لنين و يارانش تروتسكي و يوسيف استالين بر حزب مسلط شدند.

     در 1918 سوء قصد به جان لنين به او اين بهانه را داد تا روشنفكران و مخالفانش را بكشد. از 1917 تا 1920 روسيه درگير جنگ داخلي بود كه سرانجام تروتسكي با ارتش سرخ مخالفانش را كه ارتش سفيد نام داشتند نابود كرد. در 1920 و پس از خروج نيروهاي محور از روسيه حزب كمونيسم بر سراسر روسيه حكمراني مي كرد. در زد و خورد و قحطي پس از جنگ 13 ميليون تن مردند. اقصاد سقوط كرد و توليد صنعتي به حدود 15 درصد سطح توليد 1913 رسيد.

     لنين در 1921 به كشاورزان اجازه داد تا محصولاتشان را در بازار آزاد بفروشند. لنين در 1922 كشور را به جمهوري فدرال وسيعي تبديل كرد. هر ناحيه بزرگ به يك جمهوري تحت نظر مسكو تبديل شد. اين جمهوري ها با هم اتحاد جماهير شوروي سوسياليستي را تشكيل دادند.

     لنين در ژانويه 1924 پس از بيماري كوتاهي در گذشت. بعد از مرگ او تروتسكي و استالين بر سر قدرت به نزاع پرداختند. تروتسكي اعتقاد داشت بايد سريعا انقلاب كمونيستي را جهاني كرد ولي استالين اعتقاد داشت ابتدا بايد در خود روسيه كامل شود سپس به جهان منتقل شود. شعار استالين امروز روسيه ، فردا جهان ! بود. در 1926 استالين در نبرد پيروز شد. تروتسكي و حاميانش از پوليت بورو اخراج شدند. تروتسكي در 1926 از كشور اخراج و تبعيد شد. بعدها او به قتل رسيد.

      استالين براي اصلاح رشد صنعتي اولين برنامه 5 ساله خود را آغاز كرد. او توسعه صنايع سنگين را در پيش گرفت و طرح مزارع اشتراكي را به جاي كشاورزي كشور پيش برد. كشاورزان شروع بع اعتراض كردند. استالين ميليون ها روستايي را كشت يا به اردوگاه هاي كارفرستاد و يا مجبورشان كرد در مزرعه ها بمانند. استالين در 1933 برنامه پنج ساله دوم خود را آغاز كرد. انحراف استالين رهبران حزب كمونيست را خشمگين كرد. استالين نسبت به اين اعتراضات واكنشي تند نشان داد و بسياري از مخالفان در حزب كمونيست را سرنگون كرد. او ديكتاتور مطلق اتحاد جماهير شوروي شد.

    جنگ هاي ايران و يونان زماني آغاز شد كه كوروش كبير، شاهنشاه امپراتوري ايران در 550 ق م آسياي صغير را تسخير و كشور شهر هاي يوناني را وادار به پرداخت خراج كرد. كشور شهر ميلتوس شورش ناموفقي را عليه ايران در 499 ق م آغاز كرد. آتن براي حمايت از ميلتوس ناوگاني را به آناتولي فرستاد و بعضي از شهر هاي ايراني را به آتش كشيد.

   داريوش در 490 ق م براي تلافي به يونان حمله كرد و اين جنگ كه در صحراي ماراتن صورت گرفت نتيجه اي بسيار غير قابل انتظار داشت. گروهي كوچك از سربازان يوناني توانست ارتش ايران را شكست دهد. فيديپيس، تند رو ترين دونده يوناني خبر پيروزي را به آتن رساند. دوان دوان به شهر رسيد و با نفسي بريده گفت: [ شادي كنيد، ما پيروز شديم ] و جان داد.

    ايرانيان باز هم در 480 ق م به يونان يورش بردند. اين بار خشايار شاه امپراتور ايران شخصا در ميدان حضور داشت و ارتش را فرماندهي مي كرد. ارتش ايران با گروهي كوچك از اسپارتيان در ترموپلاي با هم به نبرد پرداختند. جنگاوري اسپارتي با ديدن سپاه ايران فرياد زد: [ عالي است، اگر ايرانيان با تيرهايشان خورشيد را تيره سازند، خواهي توانست در سايه آن بجنگيم. ]. اما اين بار ايرانيان آنها را شكست دادند و همه را كشتند و به سوي آتن پيشروي كردند.

    يونانيان با نقشه اي زيركانه آتن را تخليه كردند. آتن بدون مقاومت تسليم شد. ارتش ايران آتن را به آتش كشيد. در اين زمان ناوهاي يوناني ناوگان ايران را در تنگه سالاميس به دام انداختند و جنگ تن به تن آغاز شد. خشايار شاه سوار بر تخت عظيمش اين صحنه را مي ديد. در نهايت ناوگان ايران شكست خورد و بازگشتند. سال بعد نيروهاي يوناني بازمانده ارتش ايران در دشت پلاتئا را هم شكست دادند. نبرد هاي دريايي ايران و يونان تا سال 446 ق م ادامه داشت.