هنگامی که نادر  وارد خیمه اش شد زن مسیحی او « ستاره » منتظر ش بود و با دیدن نادر

 ازجای برخاست و به نادر خوش آمد گفت. او نادر را خشمگین دید و  از  نادر پرسید چه شد

نادر در جواب گفت مشتی خائن اطراف او را گرفته اند و قضیه علیقلی میرزا را برای او تعریف

کرد. نادر در بسترش دراز کشید و پس از دقایقی به خواب فرو رفت. پس ازخروج نادر ازخیمه سفره خانه محمد بیک و موسی بیک و  صالح بیک به سمت خیمه اشان راه افتادندو در راه قوچه  بیک را هم صدا زدند. آن چهار تن در خیمه ای جمع شدند و قرار  گذاشتند که هر یک

دو  تن از نوکران با وفای خود را به همراه بیاورند. در پایان جلسه موسی بیک و صالح بیک و محمد بیک  ترس از آن داشتند  که قوچه  بیک از ترس  نقشه آن ها  را برای  نادر بازگو کند

چون قوچه بیک  سرنگهبان بود و می توانست نقشه آنها را برای نادر بازگو کند و  جانش را نجات دهد به همین  دلیل صالح بیک از  گوشه خیمه قرآنی آورد و از قوچه بیک خواست که دست بر روی قرآن گذارد  و سوگند یاد کند که به آنها خیانت نکند و او هم سوگند یاد کرد که نقشه آنها را لو نمی دهد.   آن  چهار تن برای ساعتی از هم جدا شدند.پس از ساعتی آن  چهار تن به  همراه نوکران در  کنا  هم  جمع  شدند  و قرار  گذاشتند  محمد بیک  به همراه نوکران خود از اردوگاه  خارج  شود  و  به همراه ۲۰۰تن پس از ساعتی بازگردد  تا در  صورت حمله افراد سپاه نادر از آنها دفاع کند.

ازخیمه نادر چهار تن حفاظت می کردند. از قبل قرار بود هر یک از آن چهار تن( موسی بیک

محمد بیک، قوچه بیک و صالح بیک ) یکی از آن  نگهبانان را  با  یک ضربت  بکشند  ولی با 

رفتن محمد بیک و نوکرانش یکی از نوکران صالح بیک آن را به عهده گرفت. آن نه تن بسوی  خیمه نادر رهسپار شدند. در راه بارها نگهبانان جلوی آنها را  گرفتند ولی قوچه بیک خود را نشان داد و نگهبان راه را باز کرد تا اینکه به خیمه نادر رسیدند. قوچه بیک که مامور  تعویض نگهبانان  بود به سوی اولین نگهبان خیمه  نادر  رفت و به او گفت که  امشب باید  نگهبانان

دو برابر شوند و موسی بیک را کنار او قرار داد. قوچه  بیک بطرف نگهبان بعدی رفت و همان سخنان را به او گفت و صالح بیک را درکنار او قرار داد و به طرف نگهبان بعدی رفت و یکی از نوکران صالح بیک را در  کنار او  قرار داد و  به  نگهبان  چهارم رسید و خود کنار او قرار  گرفت

و پنج نفر دیگر طبق دستور به طرف درب خیمه نادر راه افتادند. ستاره در خیمه  نادر  هنوز نخوابیده بود ولی سعی کرد بخوابد چون فردا راهی بودند ناگهان صدایی شنید که  به زبان ترکی  گفت « سوختم». از حرکت  ستاره  نادر از خواب  برخاست و پرسید چه  شده  ولی ستاره دیگر  فرصت  پاسخ گویی نداشت  چون  موسی بیک و قوچه  بیک و صالح  بیک به اتفاق  نوکران  خود با شمشیر  هایی آخته وارد خیمه شدند. در خیمه نادر  چراغی کم نور

به نام مردنگی بود و به همین دلیل قاتلین توانستند  نادر را  ببینند. صدای  سوختم به  آن

دلیل بود که نوکر صالح بیک نتوانسته بود  که یکی از  نگهبانان را با  یک ضربت  بکشد و به همین دلیل نگهبان فریاد زده بود سوختم. وقتی آن 9 تن وارد  خیمه شدند  نادر فریادی نزد

چون در میان آن نه تن سه تن از  فرماندهان سپاهش که با او هم  قبیله ای بودند را دید و

حتی فکر نمی کرد که آنها برای کشتن او آمده باشند ولی صالح بیک جلو آمد و با شمشیر ضربتی بر سر او زد.نادر که دیگر  توان فریاد  زدن را نداشت  توپوز طلایی  خود را  به سمت مهاجمان پرتاب کرد و به یکی از نوکران خورد. قوچه  بیک هم  جلو آمد و با شمشیر بر پای

نادر کوباند. یکی از نوکران مامور گرفتن دهان ستاره شد.  آنگاه موسی بیک و قوچه بیک و

صالح بیک ضرباتی پیاپی بر نادر وارد کردند تا نادر جان داد. هیچ یک ازآن سه تن مسئولیت بریدن سر نادر را قبول نکردندو یکی از نوکران موسی بیک به نام « تاج اوقلی» سرنادر را از

تن جدا کرد.

این بود نحوه قتل قدرتمند ترین پادشاه پس از اسلام ایران

برگرفته از کتاب خواجه تاج دار

ترجمه از ذبیح الله منصوری

عجب سر گذشتي داشتي كل علي؟

چون يك نفر به دقت تمام براي ديگري حرف بزند اما آخر كار ببيند كه حرفش در او اثر نكرده، اين مثل را به زبان مي‌آورد.

يك بابايي مستطيع شده بود و به مكه رفته بود و برگشته بود و شده بود حاجي و همه به او مي‌گفتند: حاجلي (حاج علي)
اما يك دوست قديمي داشت كه مثل قديم باز به او مي‌گفت: كللي (كل علي ـ كربلايي علي). مثل اينكه اصلاً قبول نداشت كه اين بابا حاجي شده! اين بابا هم از آن آدم‌هايي بود كه تشنه عنوان و لقب هستند و دلشان لك زده براي عنوان! اگر هزار بلا سرشان بيايد راضيند اما به شرط اينكه اسم و عنوان آنها را با آب و تاب ببرند! حاج علي پيش خودش گفت: بايد كاري بكنم تا رفيقم يادش بماند كه من حاجي شده‌ام به اين جهت يك شب شام مفصلي تهيه ديد و رفيقش را دعوت كرد.

بعد از اينكه شام خوردند، نشستند به صحبت كردن و او صحبت را به سفر مكه‌اش كشاند و تا توانست توي كله رفيقش كرد كه حاجي شده! توي راه حجاز يك نفر سرش به كجاوه خورد و شكست و يك همچين دهن وا كرد، آمدند و به من گفتند حاج علي از آن روغن عقربي كه همراهت آورده‌اي به اين پنبه بزن، بعد گذاشتند روي زخم، فردا خوب خوب شد همه گفتند خير ببيني حاج علي كه جان بابا را خريدي.

در مدينه منوره كه داشتم زيارت مي‌خواندم يكي از پشت سر صدا زد «حاج علي» من خيال كردم شما هستي برگشتم، ديدم يكي از همسفرهاست، به ياد شما افتادم و نايب‌الزياره بودم.

توي كشتي كه بوديم دو نفر دعوايشان شد نزديك بود خون راه بيفتد همه پيش من آمدند كه حاج علي بداد برس كه الان خون راه مي‌افتد. وسط افتادم و آشتي‌شان دادم همسفرها گفتند: خير ببيني حاج علي كه هميشه قدمت خير است.

نزديكي‌هاي جده بوديم كه دريا طوفاني شد نزديك بود كشتي غرق شود كه يكي از مسافرها گفت: حاج علي! از آن تربت اعلات يك ذره بينداز توي دريا تا دريا آرام بشود. همين كه تربت را توي دريا انداختم دريا شد مثل حوض خانه‌مان... همه همسفرها گفتند: خدا عوضت بده حاج علي كه جان همه ما را نجات دادي. خلاصه گفت و گفت تا رسيد به در خانه‌شان: همه اهل محل با قرابه‌هاي گلاب آمدند پيشواز و صلوات فرستادند و گفتند حاج علي زيارت قبول... همين كه پايم را گذاشتم توي دالان خانه و مادر بچه‌ها چشمش به من افتاد گفت: واي حاج علي‌جون... همين را گفت و از حال رفت.

خلاصه هي حاج علي حاج علي كرد تا قصه سفر مكه‌اش را به آخر رساند وقتي كه خوب حرف‌هاش را زد، ساكت شد تا اثر حرف‌هاش را در رفيقش ببيند، رفيقش هم با تعجب فراوان گفت: عجب سرگذشتي داشتي كل علي؟!

 هزار دشمن ار می کنند قصد هلاک

                                                  گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

مرا امید وصال تو زنده می دارد

                                                و گرنه هر دمم از هجر تست بیم هلاک

برگرفته  از کتاب خواجه تاج دار

ترجمه از ذبیع الله منصوری

 زير كاسه نيم كاسه ای است