تنها مدارکی که ما را در جهت آشنایی با نظام سیاسی, اداری و نظامی دوران حکومت هخامنشی یاری می کند نوشته های مورخان و سرداران یونانی است که یا به ایران آمده یا در جنگ های ایران و یونان شرکت داشته اند.

گزنفون ( 355-427 ق م ) در کتاب تربیت کوروش در تشریح پرچم ها در حمله کوروش به لیدیه اینچنین می نویسد:

چادر هر یک از فرماندهان درفشی مخصوص داشت . خدمه کوروش چادرها و بیرق ها را می شناختند و به این ترتیب هرگاه یکی از سران سپاه فراخوانده می شد خدمه می توانستند بی درنگ با توجه به پرچمها به چادر وی رفته و آگاهش سازند.

گزنفون سپاه کوروش هخامنشی را در جنگ با کرزوس پادشاه لیدیه اینچنین توصیف می کند:

از طرف راست  « کری سان تاس» فرمانده سواره نظام با سواره ها حرکت می کرد و از طرف چپ « آرساماس » فرمانده پیاده نظام. کوروش به آنها توصیه کرد که چشم به بیرق داشته با قدم های مساوی حرکت کنند.

بیرق کوروش عبارت بود از هیکل عقابی زرین با بالهای گشوده که به نیزه ی بلندی نصب کرده بودند.

تندیس مفرغی عقابی با بالهای گشوده از زمان هخامنشیان 330 – 550 ق م در کاوش های تخت جمشید به دست آمده که در پشت آن حقله ای قرارداد که احتمالا محل قرار گرفتن میله بوده.

در 1327 خورشیدی در کاوش های تخت جمشید در آپادانا سنگی لاجوردی بدست آمد که بر روی آن نقش عقابی با بالهای گشوده  که سه گوی بر سر و در پنجه ها دارد کنده شده  و دور تا دور سنگ با مثلث هایی تزیین شده که آزمایش ها نشان می دهد داخل این مثلث ها به ترتیب با رنگ های سبز , سفید و سرخ رنگامیزی شده بوده.

شاید منظور از سه گوی بر سر و چنگال عقاب سه هوخت (گفتار نیک , پندار نیک , کردار نیک ) و یا نشان حاکمیت کوروش به تمام جهان باستان بوده.

در زمان هخامنشیان به سردارانی که از خود دلیری و شجاعت نشان می دادند تندیس اسبی به پاس بزرگداشت شجاعت آنها داده می شد. این نشان آنقدر مایه مباهات و سرفرازی دارنده آن بود که هنگام ورود به هر مکانی این دفش ها پیشاپیش با مراسم خاصی به نمایش گذاشته می شد.

در بیان مثال های دیگر در خصوص پرچم و نماد هخامنشیان می توان به نوشته های کنت کورس مورخ رومی اشاره کرد . او که به توضیح نبرد داریوش سوم و اسکندر پرداخته سپاه داریوش سوم را اینچنین می بیند:

... بعد گردونه شاهی آمد. این گردونه که به صورت های خدایان که از زر و سیم ساخته بودند مزین بود و شاه در درون ارابه ای بلند و شاهانه نشسته بود. قید اسب ها به سنگ های قیمتی مرصع بود و منتهی می شد به دو هیکل زرین که قد آنان به یک ارش می رسید یکی از هیکل ها مجسمه نینوس بود و دیگری مجسمه بلوس. در وسط آن دو هیکل مجسمه عقابی بود با بالهای گسترده که از زر ساخته بودند و آن را علامت مقدس می دانستند.